Ֆեյսբուքյան հիշեցումը ստիպեց մտաբերել «Իրատեսի» փոխխմբագիր Լիլի Մարտոյանի դիպուկ ու տեղին քննադատությունը․
«Պյերոն անճարակ ու անվնաս կերպար է, անպատասխան սիրո համաշխարհային սիմվոլ։ Սխալ է՝ գրական աշխարհում ծառայից տխուր «արվեստագետի» վերածված, կատակերգությունից հոգեբանական ու փիլիսոփայական դրամայի առանցքային դեմք դարձած այս անմեղին համեմատել հայտնի «պեՌաշկի» ուտողի հետ»...
ՈՒղիղ մեկ տարի առաջ՝ «Հեղափոխության պահապաններ» ՀԿ հիմնադիր-անդամ Հայկ Մովսիսյանի առնչությամբ գրված հոդվածում, պատասխան չակնկալող, ցավոտ ու հռետորական հարցադրումներ էի արել...
Մի հիվանդություն կար, ժամանակին շատ տարածված էր: Գուցե հիմա էլ կա, բայց ձեն-ձունն ինչ-որ չի լսվում, համենայն դեպս, իմ ականջին չի հասել: ԵՐԵՎԱՆՅԱՆ ՀԻՎԱՆԴՈՒԹՅՈՒՆ էր կոչվում...
Սովորությունը սարսափելի բան ա։ Հինգ մահ ես տեսնում, վեցերորդին սովորում ես, երկու անգամ քեզ ժպտում են, երրորդը էլ չես նկատում, մի քանի անգամ քեզ խաբում են, հետո ինքդ ես սկսում խաբվել...
Որ ընկերախմբիս առնվազն մեկ-երրորդը նիկոլավարակի բացիլակիր է, գիտեի վաղուց: Երկուսուկես տարի համբերությամբ հետևում էի վարակվածության տարբեր դրսևորումներին և բուն վարակի դինամիկային՝ հուսալով, որ ժամանակն իր բուժիչ ներգործությունը, այնուամենայնիվ, կունենա...
Լավ, էս դեմագոգիային մի օր վերջ պիտի տրվի՞, թե չէ: Երկուսուկես տարի առավոտից իրիկուն խոսում է ու խոսում, խոսում է ու խոսում, մազոլ արեց աչք-ականջներս...
Այսօր թերևս խոսեմ «Pax Azerbaijana» եզրույթի մասին, որը ադրբեջանական գերիշխանության աշխարհաքաղաքական նախագիծ է: Կտեսնենք, որ այն այլևս «գետնի վրա» գոյություն ունեցող իրողություն է:
Եվ ուրեմն, Pax Azerbaijana-ն կամ, որ նույնն է՝ «Ադրբեջանական խաղաղությունը», աշխարհաքաղաքական հասկացություն է, որն արտահայտում է Ադրբեջանի ձգտումը՝ Հարավային Կովկասում հաստատել գերիշխող դիրք և տարածաշրջանային զարգացումները ենթարկել սեփական ռազմավարական շահերին...